วันนี้เป็นอีกวันนึงที่เราทำงานแค่ครึ่งวันเช้า กดไป 3.75 ชม วันนี้ไม่กี่บาทแต่ค่อยๆๆเก็บไป ก้อกลายเป็นหลายบาทไปออกกำลังกายมา เหนื่อยมาก กว่าจะได้กินข้าวเช้าก้อตอน 5pm ดีจริงๆๆกู กินอะไรนะเร๊อะ น้ำพริกปลาร้าสับ ปลาเค็ม กุ้งแห้งแล้วก้อ กระหล่ำปี ลวก เห็นอาหารที่ตัวเองกินแล้วคิดถึงแม่ ช่างเหมือนที่แม่กินตอนอยู่บ้านเลย เมื่อเช้าได้เมล จาก Tylor กับ Rebecca แม่งเรืองเรียน กูกำลังงง และสับสนกับตัวเองว่ากุจะทำยังไงดี

แต่ที่แน่ๆๆ คงเรียนต่อให้ครบคอร์สแล้วก้อไปลงเรียนที่เดียวกับไอ้ผึ้งเก็บเงิน แล้วก้อกลับบ้าน เอาแบบนี้แหละ หลังจากนี้ไปก้อต้องไปเรียนให้มันมากหน่อย จะขี้เกียจไม่ได้แล้วกู ไหนจะแฟนไอ้ห่าฟิลที่จะมาแย่งงานกูอีก อย่างนี้กูต้องขยันเป็นสองเท่า สามเท่าให้ Sato sang ปลื้มกูให้ได้ เพื้อเค้าจะได้เก็บ shift กูไว้ อย่างนี้ตลอดไป ถึงแม้รู้ก้อรู้นะว่าอะไรมันก้อไม่แน่นอนเดี๋ยวนี้ แต่ขอให้กูผ่านช่วงที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้ กูมีเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง มีครอบครัว มีน้องที่ยังรอความสำเร็จของกูอยู่ เงินที่ต้องเก็บทุกบาททุกสตางค์ ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อคนทางบ้านที่เค้าส่งเรามาที่นี่ จำไว้นะฝ้ายเอ๋ย

 พรุ่งนี้หนักหน่อยทำทั้งกลางวันกลางคืน จะทำให้เต็มที่เลย คอยดูสิ กูจะเป็นลูกจ้างที่ดีที่สุดที่ sato เคยมีมาให้ดู กูจะทำให้เค้า impress กูให้ได้คอยดู  พรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้แน่นอน

ขยัน อดทน อดออม

 ป๊า แม่ ปอ และป่าน  you're my inspiration and make my every day life here worth to living

รักและคิดถึงครอบครัวสมจิตร์เสมอ

 

 

 

ตั้งใจจะเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันให้คนทางบ้านได้ทราบกันบ้างแต่เนื่องจากวันๆๆชีวิตแม่งก้อไม่มีอะไรเปลี่ยนเท่าไหร่ ทำงาน งานและงาน วันหยุดแม่งยังไม่ค่อยจะมีเลย อยากไปเที่ยวนะ แต่คิดถึงเงินที่ต้องจ่ายไปตอนเที่ยวแล้ว ก้อฉะงักทุกที 555 ตลอดอ่ะกู เรื่องเที่ยวเรื่องกิน กูง๊กๆๆ แต่เรื่องซื้อของนี่กูถึงไหนถึงกัน   สันดานไม่เปลี่ยนจริงๆๆ ถ้าปอ อยู่ข้างๆๆคงโดนด่าไปแล้ว น่ามัน obession ของชั้นอย่างนึงอ่ะ

 

ถ้านับจากวันที่ก้าวเท้าออกจากสนามบินสุวรรณภูมิ มาที่ Santa Barbara, CA, USA ถึงตอนนี้ ก้อ 117 วันแล้ว มาแรกๆๆ ก้อแปลกๆๆนะ อาหารมื้อแรกในอเมริกานี่จำได้เลยว่า Chowmen and Orange Chicken ที่ Panda Express ตอนนั้นเพิ่งมาถึง อะไรๆๆก้อกินไปก่อน ช่วงอาทิตย์แรก ยังไม่ได้เริ่มเรียน ไปไหนมาไหน ก้อไม่ค่อยสะดวก ซึ่งคงเป็นที่รู้กันว่าที่นี่ (Santa Barbara) รถประจำทางเค้าทำงานเป็นเวลา หกโมงปุ๊บ พวกพี่(คนขับรถ) กลับบ้านหาลูกหาเมียกันหมด บวกกับบ้านที่อยู่ก้ออยู่ตีนเขา รถประจำทางที่จะผ่านมาแต่ละวันก้อน้อยเที่ยวอยู่แล้ว จำได้ว่ามีครั้งนึง ไป downtown แล้วดัน พลาดรถเที่ยวหกโมง งานนั้น กูเดินขาลาก ไกลมาก ถ้าเทียบแล้วก้อประมาณจากสนามศุภไปถึงถนนวิทยุ สถานฑูตอเมริกา ไง ไกลมากๆๆๆ หลังจากนั้นมากูรู้งานและ จิราพรขี่จักรยานค่ะ เอาจักรยานไป แหม ออกกำลังกายอย่างดีที่นี่ หน้ารถเมล์จะมี lac ไว้สำหรับวางจักรยาน รถเมล์คันนึงใส่ได้ 2 คัน คราวนี้จะไปไหน ยังไงตกรถกูก้อไม่กลัว เพราะกูปั่นจักรยานเข้าบ้านได้สบายมาก 55 มาช่วงแรกสิ่งที่ทำคือหางานทำ กว่าจะหาได้ ก้อเลือดตาแทบกระเด็น เพื่อนก้อไม่ค่อยมี เส้นสายก้อไม่ค่อยมีกับเค้า อย่างแรกที่นี่เมืองมันเล็ก คนไทยก้อน้อย ร้านไทยก้อน้อย ที่มี เค้าก้อมีคนทำกันอยู่แล้ว กูล่ะ ใครกัน แต่สุดท้ายก้อได้งานจนได้ ร้านไทยร้านแรกที่ได้ทำงาน สามวันที่ไปเริ่มทำก่อนเจ้าของเค้ารับเข้าทำงาน จำไม่เลิกประสบการณ์อย่างนั้น จำได้เลยว่างานนั้นกูอ่อนแอแค่ไหน สุดท้ายก้อได้งาน เป็นเด็กเสริฟ ที่ร้านอาหารไทย แรกๆๆก้อได้ทำแค่ shift เดียว คือวันจันทร์ หลังจากนั้น เวลาใครป่วย ใครขี้เกียจ ไม่อยากทำงาน ก้อโทรหากูกัน ประหนึ่งว่ากูนีแหละตัวตาย ของตาย ตัวตายตัวแทน บวกกับกูอยากได้เงินด้วย ใครไม่ทำกูทำเอง มีแรงทำงานก้อทำไป วันไหนไม่มีแรงค่อยว่ากัน หลังจากอยู่มาได้ซักสองเดือนก้อเปิดเรียน ไปเรียน ได้พักหนึ่ง ก้อได้งานอีกที่นึง ร้านญี่ปุ่น เออ ลือบอกไปว่าร้านอาหารไทยที่ทำงาน อยู่ ชื่อร้าน เหมือนฝัน คาเฟ่ ส่วนร้านญี่ป่น ชื่อร้าน KAI (ไค) งานแรกที่ทำคือ cashier ทำงานเกือบทุกวันแรกๆๆ ก้อมีติดขัดบ้าง เจ้าของร้านชื่อ คาซ แต่เราเรียกเค้าว่า ซาโต้ซัง แกเป็นคนดีนะ เรารู้สึกอย่างนั้น อย่างน้อยเค้าก้อให้โอกาสเราเลือกเรามาทำงาน (ร้านอาหารไทยเจ้าของร้านชื่อพี่แจน) ทำงานทุกวันแหละ ส่วนมากที่ร้านไค ก้อทำเฉพาะ lunch ช่วง dinner ส่วนใหญ่มีคนทำอยู่แล้ว เราก้อไม่ต้องทำ ทำแคชเชียร์อยู่ ประมาณ เดืนอนนึง แล้วเจ้าของเค้าก้อให้โอกาส เลื่อนเราให้มาทำเป็น wait ที่ซูชิบา ทิปก้อเยอะกว่าตอนเป็นแคชเชียร์ไม่มากเท่าไหร่ แล้วแต่ว่า shift นั้นลูกค้าเยอะหรือเปล่า ถ้า busy ทิปก้อเยอะ คนน้อย tip น้อย แต่ขอบอกว่างาน เวท แม่ง หนักหนักจริง เหนื่อยจริง ไว้วันหลังจะถ่ายรูปที่ร้านที่ทำงานมาให้ดู เล่ามาซะเยอะ เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน ไว้วันหลังค่อยมาเล่าต่อ

 

15 วันแล้วที่จากบ้านมา  คิดถึงแม่ ป๊า ปอ และน้องป่าน

เวลา